İklim krizinin ekonomik bilançosunu konuşurken, kuraklığın tarıma, aşırı sıcakların üretime, sellerin kentlere verdiği zararı hesaplıyoruz. Oysa küresel ekonominin önemli bir bölümünü ayakta tutan denizlerde giderek ağırlaşan bir dönüşüm yaşanıyor.
Isınan sular, değişen balıkçılık rotaları, aşınan kıyılar, tehdit altındaki limanlar ve turizm merkezleri… Denizlerdeki ekolojik kayıp, büyük ekonomik bir riske dönüşmüş durumda.
Antalya’da COP31’in okyanuslara ayrılan gününde verilen mesaj bu gerçeğe dikkat çekiyor: Mavi ekonominin geleceği, iklim mücadelesinin başarısından bağımsız düşünülemez.
Bugün mavi ekonomiden söz ettiğimizde deniz taşımacılığını, limanları, balıkçılığı, turizmi, kıyı altyapılarını ve deniz ekosistemlerini birlikte düşünmek zorundayız.
Bir kıyı kentinde yaşanan erozyon, turizm gelirlerini etkiliyor. Deniz suyu sıcaklıklarının yükselmesi balıkçılığın geleceğini değiştiriyor. Deniz seviyesindeki artış limanların, ulaşım altyapılarının ve yerleşim alanlarının dayanıklılığını sorgulatıyor. Dolayısıyla okyanusların korunması ekonomiyi yakından ilgilendiriyor.
Antalya Mutabakatı’nın dikkat çekici yönlerinden biri, okyanus temelli çözümlerin ülkelerin ulusal iklim planlarına daha güçlü biçimde dahil edilmesini istemesi. Bir diğeri ise finansman.
Küresel iklim finansmanından okyanuslara ayrılan kaynakların son derece sınırlı olması, bu alandaki en büyük çelişkilerden biri.
COP31 kapsamında gündeme getirilen İklim Uygulama Köprüsü’nün bu noktada devreye girmesi hedefleniyor.
Amaç, kıyı bölgelerinde geliştirilen projeleri finansman kuruluşlarıyla buluşturmak. Bu noktada; kıyı ekosistemlerinin restorasyonu, sürdürülebilir balıkçılık, temiz deniz taşımacılığı ve dayanıklı liman altyapıları için erişilebilir finansman modellerinin geliştirilmesi gerekiyor.