Antalya’nın en zorlu müzakerelerinden biri iklim finansmanı olacak. Gelişmekte olan ülkeler için 2035’e kadar yıllık en az 300 milyar dolarlık finansman sağlanması ve toplam iklim finansmanının yılda 1,3 trilyon dolara çıkarılması yönündeki hedefler, ülkeler arasındaki güven sınavının merkezinde bulunuyor. Üstelik finansmanın miktarı kadar niteliği de önemli.
Kaynaklar hibe mi olacak, kredi mi? Borç yükü zaten ağır olan ülkeler iklim yatırımlarını nasıl finanse edecek? Özel sektör sermayesi hangi garantilerle harekete geçirilecek? Uyum yatırımlarına ne kadar pay ayrılacak?
Bugün iklim finansmanı, ekonomi politikalarının merkezine yerleşmiş durumda. Bankaların kredi kararlarından sigorta sektörünün risk hesaplamalarına, şirketlerin yatırım tercihlerinden ülkelerin borçlanma maliyetlerine kadar uzanan geniş bir alanı etkiliyor.
Avrupa Merkez Bankası Başkanı Christine Lagarde’ın COP31 öncesinde yaptığı uyarı da bu nedenle önemli: Aşırı hava olaylarının ekonomik maliyeti büyürken hareketsiz kalmanın faturası giderek ağırlaşıyor. Kısacası iklim için ayrılacak kaynağın maliyetini tartışırken, hiçbir şey yapmamanın maliyetini gözden kaçırıyoruz.
