Covid-19 aşısı olmadığı için hafta iki kez PCR testi istenen ve yaptırmadı diye işten çıkarılan işçi açtığı tazminat davasını kazandı. Mahkeme Anayasa’nın 17’inci maddesini hatırlattı ve işçinin teste zorlanmasını ‘vücut bütünlüğünü ihlal eden bir tıbbi müdahale’ olarak niteledi.
İstanbul’da özel bir firmada çalışan Kazım Uzun, pandemi sürecinde COVID-19 aşısı olmayı kabul etmezken iş yerinin PCR Testi Zorunluluğu Genelgesi kapsamında haftada iki kez istediği PCR testini de yaptırmadı.
Firma, yaptığı yazılı savunmasının ardından Uzun’un iş sözleşmesini 26 Ağustos 2021’de ‘derhal fesih’ yoluyla iptal etti.
Bunun üzerine Uzun’un, avukatı aracılığıyla alacaklarının faiziyle geri ödenmesi talebiyle iş yerine açtığı dava, İstanbul 11’inci İş Mahkemesi’nce kabul edildi.
Davanın 14 Haziran 2022’de görülen karar duruşmasında, Uzun haklı bulundu.
Mahkeme kararında, teşhis işlemi sayılan COVID-19 hastalığına bağlı PCR testinin Anayasa’nın 17’nci maddesinde belirtilen ‘vücut bütünlüğünü ihlal eden bir tıbbi müdahale’ olduğunu belirtilerek, testi yaptırmanın kişinin kendi rızasına kaldığı, yine bunun tıbbi zorunluluk olacağına yönelik herhangi bir rapor ve belge olmadığı kaydedildi.
Anayasa’nın 13’üncü maddesinde belirtildiği gibi temel hak ve özgürlüklerin ancak kanunla sınırlandırılabileceği belirtilen kararda PCR testinin zorunluluğuna dair bir kanun olmadığı vurgulandı. Kararda, pandemide iş yerleri için yayınlanan genelgede işverenin işçilerden PCR testi istenebileceği yönünde yalnızca tavsiyede bulunabileceği anlatıldı.
Mahkeme, davacının PCR testi yaptırmaması karşısında yapılan feshin haklı nedene dayanmayacağını belirterek, firmanın 21 bin lira tazminat ödemesine hükmetti.
Şirket, davayı istinafa taşıdı. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29’uncu Hukuk Dairesi dosya üzerinden yaptığı incelemesinde, yerel mahkemenin verdiği kararı hukuka uygun bularak tarafların istinaf başvurularını esastan reddetti.
