Psk. Dr. Feyza Bayraktar

Kore dizilerinden sonra ‘Türk dizileri’ diye ayrı bir anlatı kategorisinin oluşması, bir pazarlama başarısından çok bir duygu tanışıklığına işaret ediyor.

Bugün eleştiri ile saldırı, geri bildirim ile aşağılama, samimiyet ile sınır ihlali iç içe geçmiş durumda. Öfke çoğu zaman patlayarak değil, ince ince sızarak ilerler.

Bir insanla ilk kez karşılaştığımızda, çoğu zaman henüz tek bir cümle kurulmadan bir yön belirir. Sözcükler daha ortada yoktur ama beden ve zihin çoktan pozisyon almıştır. Yaklaşmak isteriz ya da geri çekiliriz.

Tarkan-Cem Yılmaz düeti hâlâ konuşuluyor. Çünkü izlenen şey kolektif bir rahatlama anıydı. Uzun süre tutulmuş nefesin, kısa süreliğine bırakılması gibi.

Ekonomik krizler çoğu zaman sessizlikle değil, davranışlardaki kaymayla okunur. İnsanlar büyük kararları askıya alırken, küçük kaçışlara yönelir. Gelecek sisliyken, bugün daha parlak görünür. Yani kriz, her zaman evde oturup ışıkları kapatmakla yaşanmaz; bazen tam tersine, ışıkları biraz daha açarak atlatılmaya çalışılır.

Kötülük çoğu zaman dışarıdan değil, içeriden konuşur. Bizim kelimelerimizi kullanır; bizim gerekçelerimizi üretir; bizim korkularımıza yaslanır.

Kontrolcü zihin, planladığında dinlenmez. Çünkü mesele düzen kurmak değil, belirsizliği susturmaktır. Her şeyi kontrol etmeye çalışırken, neyi hiç yaşamıyoruz?

Grup seks 'kim, kiminle, nasıl?' sorularına indirgenemeyecek kadar karmaşık bir olgudur.

Özdeğer, geçilen bir eşik değildir; insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin zeminidir. Sevgi gelir, geçer. Zemin ise yürüdüğün her yerde seninle gelir.

Zekâ, yaşamı sadeleştirmekten çok derinleştirir. Derinlik ise konforlu bir alan değildir; aksine çoğu zaman sessiz ama sürekli bir basınç yaratır.

Sağlıklı sınırları bulunan bir ilişki, birbirimize dokunabilecek kadar yakın, birbirimizi incitmeyecek kadar ayrı durabilme sanatıdır.

Gelecek güce yaranarak değil, adaletsizliğe ortak olmayarak, suçsuz bir insanı konfor uğruna satmayı reddeden vicdanlarla yazılır!