Mustafa Alp Dağıstanlı

Kötü bir cümlenin işaretlerinden biri de -nin, -nun takılı kelimelere abanması.

Birileriyle sohbet ediyorsam telefona bakmam, bakana da iyi gözle bakmam.

Okurlar yayınevlerini terbiye etmeye bakmalı, başka çare göremiyorum. Şikayetlerini eleştirilerini duyuracaklar. İsterlerse bu köşeyi kullanabilirler.

Belki de 'Yeni Türkiye' dedikleri nesnenin dili budur.

Nokta'yı uzatmak da bana düştü. Halbuki nesi var uzatılacak --sözlüklerin diliyle konuşursak-- "biçimi kalemin kâğıda bir defa dokunması ile meydana gelen ben gibi ufak şekil, benek"ten başka bir şey değil nokta.

Muhabirlerin akıcı konuşması isteniyor. Akıcılığı sağlamak için de boş laflara, tekrarlara başvuruluyor, noktaya, virgüle bakılmıyor, es verilmiyor, neredeyse nefes alınmıyor. Gayriinsani bir şey bu.

Gabriel Garcia Marquez'in The Independent gazetesinde yayınlanmış konuşmasını okumuş, herkesin okumasını istediğim için çevirmiştim.

Terörü devletler de kullanır örgütler de, ama devletler terörün yanısıra terör terimini de tepe tepe kullanır. İşleri bu. Ama gazetecilerin ve akademisyenlerin işi bu kelimeleri dikkatli kullanmak ve kendilerini (gazeteciliği) kullandırmamaktır.

Çünkü yazıyı keskinleştirmek iyidir, tam ne demek istiyorsanız onu veren kelimeyi bulmak.

Yazı ustalarının söyledikleri, kendi tecrübelerimden de bildiğim bir gerçek var: Kötü bir yazının neden kötü olduğunu göstermek kolay, iyi bir yazının neden iyi olduğunu göstermek zordur.

Kentlerimizi, köylerimizi, ormanlarımızı, derelerimizi, denizlerimizi, göllerimizi nasıl kirlettiysek ve kirletmeye devam ediyorsak, dilimizi de işte öyle kirletmişiz, kirletmeye devam ediyoruz.

Arhavili muhtarlar köy ve mahallelerindeki sorunların yıllardır çözülmeyişine isyan edip ahaliyi sesini yükseltmeye, tüm kurumları harekete geçirmeye çağırdı.