Merz’in Washington’a mesajı net: İngilizceye geçerek, Amerika Birleşik Devletleri’nin bu yeni dönemde ‘tek başına hareket edebilecek’ kadar güçlü olmayacağını vurguluyor ve “Biz Avrupalılar üzerimize düşeni yapıyoruz” diyerek sorumluluk paylaşımına hazır olduklarını ifade ediyor. Bu söylem, bir iltifattan ziyade uyarı niteliği taşıyor: Avrupa, daha fazla yük almaya istekli; ancak bunun karşılığında himaye edilen bir bölge değil, eşit düzeyde stratejik ortak muamelesi bekliyor.
Bu yılki Münih Güvenlik Raporu’nda öne çıkan tespitlerden biri, Batı’nın karşı karşıya olduğu en büyük tehdidin artık dış düşmanlar değil, ‘kendi birliğine, meşruiyetine ve kurduğu düzene olan inancına yönelik erozyon’ olduğu. Bu değerlendirme, ABD’deki siyasi kutuplaşmadan Avrupa’daki bütçe yorgunluğuna ve Küresel Güney’de Batı’nın çifte standartlarına dair artan kuşkuculuğa kadar geniş bir yelpazeye işaret ediyor.
Ve belki de en önemlisi, Batı’nın yalnızca savunmacı reflekslere dayanmayan, proaktif ve kapsayıcı bir amaç duygusunu yeniden inşa etmesi. ‘Yıkım altında’ bir dünyada tempoyu otoriter rejimler belirler, demokrasiler ise zararı sınırlamakla yetinir. Münih’in sunduğu imkân, hâlâ bu gidişatı tersine çevirebilecek bir düşünce ve eylem atölyesi olabilmesinde yatıyor; bu kez güç politikası, dijital cepheler ve toplumsal dirençlilik aynı masa üzerinde, birlikte tasarlanmak zorunda. Batı, yıkılmakta olduğunun farkına varmış ve bunu geciktirebilmenin çarelerini arıyor ama geri kalan ülkeler yıkılmakta olan bir uluslararası düzenin enkazı altında kalacaklarının farkında bile değiller.
