Temel hak ve özgürlüklere erişmek, ifade ve iletişim yasaklarını aşmak için çeşitli yollara başvurmak meşru bir yol. Son üç günde yapılan da o. Ancak öyle tuhaf bir durum var ki; o da, yasaklara karşı ellerindeki Anayasal mekanizmaları kullanmaktan kaçınan ‘bu nasıl bir saçmalıktır’ diye itiraz etmesi gereken siyasetçilerin, diğer taraftan da ‘yasaklar işe yaramaz, bakın yurttaşlar nasıl da aşıyor’ demesi.
Türkiye’de temel sorunlardan biri hala capcanlı hayatta; kötü siyasetçiler, politik hesaplar ve modern popülizm yurttaşları ‘yan yollara’ teşvik ediyor. Trafik mi sıkışık? Emniyet şeridine. Vergi yükümlüklerinizi yerine getirmediniz mi? Korkmayın nasıl olsa bir yan yol bulunur; vergi barışı, vergi affı, vergi bayramı. Yasak mı var? Boş verin yasağı, siz bu yasağı delebiliyor musunuz? Bu önemli. Bulunur bir yan yol.
21. Yüzyılda Türkiye’ye dayatılan yaşam biçimi bu; saçma sapan ve çağdışı yasakları kaldırmak yerine, yan yolları gösterip normalleştirmek. Bu ‘merdiven altı demokrasisi’ neyi getiriyor? Aynı biçimde ‘yan yolcu’ ve haksız rekabete dayalı bir ekonomiyi destekliyor. Ülkeye gelip sabit sermaye yatırımı yapacak olan ve bizim en çok ihtiyacımız olan kalıcı sermaye girişlerini hep uzak tutuyor. Nihayetinde de halkın refahını da iş bulma umudunu da kısa vadeli sıcak paraya bırakıyor.
Özgürlüklerin ve temel hakların değil de, yan yolların yüceltildiği bir ‘merdiven altı demokrasisinin’ ekonomisinde de her zaman haksız rekabet ve yan yolcu rakipler karşınızdadır. Hukuk yoktur. Daha doğrusu evrensel ve Avrupa değerleri ölçüsünde bir hukuk yoktur. “Her türlü naneyi yiyebilirsiniz, biz gerekirse yasayı da değiştiririz; sandalye çoğunluğu bizde” bakışının egemen olduğu ülkeye sermaye gelmez. Sürdürülebilir gelişme sağlanamaz.
