Gezi’nin söz gelimi bir Emek Sineması protestosundan farkı geniş çaplı bir katılım olmasıydı. Bu başlı başına eşsiz bir durumdu Türkiye için. Zira bütün diğer protestolar hep aynı birkaç yüz insan arasında dönüyor.
Hassasiyetin toplumsal bir duyarlılığa dönüştüğünü iddia etmek zor. Sosyal medya yüzünden kimi tepkilerin ardında dev bir kitle olduğu yanılsamasına düşülüyor.
Halbuki Karaköy yolcu salonunun yıkılmasına yerinde itiraz edenler yine aynı olağan şüphelilerdi.
Sosyal medyanın bir negatif etkisi de Gezi sonrası oluşan mizahın dozunu artırarak hemen her olaya sirayet etmesi oldu.
Annelerin parka çocuklarının direnişine destek için gitmelerine #DirenTerlik diye etiket açılması kuşkusuz yaratıcıydı, ama her olayın, her tepkinin mizaha döndürülmesi vahametinin yumuşamasına neden oluyor.
Çocuk tacizi haberlerinde bile toplumsal tartışmayı komik tweet’ler belirliyorsa bir yerlerde hata yapıldığı gerçeğiyle yüzleşmemiz gerek.
