“Uluslararası düzen” gerçekte tam bir düzensizliktir. Ve gücü yeten yetenedir. Geçerli ve iri kıyım emperyalist güçler arasında hesaplaşma ve çatışmaların, dolayısıyla zorlukların artışı ölçüsünde artarak kararlaştırıcı olan “orman kanunu”dur! Emperyalist kapitalist çıkarların karşı karşıya geldiği dünyada belirleyici olan sadece ve sadece güçtür, sorunların güçten başka çözümü yoktur.
İlişkilerin güce dayalı olduğunu ve sorunların sadece güçle ve güce dayanarak çözülebileceğini en iyi emperyalistler ve onların peşinden yürümeyi fazilet bilen işbirlikçileri bilir. Avrupalı emperyalistler bu nedenle kendi ordularını kurmaya girişti. Şimdi “tek kutuplu dünya” yerine “çok kutuplu dünya”yı ABD’nin birinci dereceden rakibi Çin savunuyor ve sadece ABD’nin dayatmaları yerine kendisinin de dayatıcılığını talep ediyor.
Son yılların olan biteni ardından artık savunulması olanaksız hale gelse bile, yakın zamana kadar bu düzenin “kurallı” olageldiğini ileri sürmek ve bunun BM, Uluslararası Adalet Divanı vb. türü aygıtlarını kurmaya çalışmak adettendi. Bununla görece olağan dönemlerde “hak” “hukuk”, tabii ki “uluslararası hukuk” gibi masallarla egemenlikleri altına aldıkları halkları uyutma ve yedeklemeyi denemelerinin yanı sıra, hiç değilse emperyalistler arasındaki ilişkiler olabildiğince kurala bağlanmaya çalışılırdı.
Eh, doğrusu, II. Büyük Savaş’ın ardından Amerikan şemsiyesi altında “hür dünya” adı altında kurulan bir “uluslararası düzen” dünyayı yakın zamanlara kadar taşıyabilmişti.
