Emperyalist saldırganlığın günümüzde bu derece nüksetmesinin temelinde tam da Wallerstein’ın vurguladığı gibi ABD’nin zayıflığı yatıyor. Trump kahredici bir askeri güce sahip ABD’nin ekonomik gerileyişini, askeri yöntemlerle durdurmaya çalışıyor.
Ve haliyle, Nicolas Maduro’nun evinden esir alınıp New York’a kaçırılması, Grönland’ı “Ama zorla ama güzellikle” alma planları, Kanada ve Panama Kanalı’nın talep edilmesi, hiç biri şaşırtıcı değil.
Tüm bunlar, emperyalizmin genel karakteristlik özellikleri. Dün olduğu gibi bugün de kaynakların yeniden paylaşımı için yapmayacakları zulüm, haksızlık yok.
4 Aralık’ta açıklanan Amerika’nın Ulusal Güvenlik Strateji Belgesi’nde de açıkça yazıldığı üzere, Batı Yarımküreyi kendi hükümranlık alanı ilan eden Trump, “Ben kralım” diyerek kadife eldiven içindeki demir yumrukla dünyayı yöneteceğini söylüyor.
Amerika Birleşik Devletleri, dünya hakimiyetini sürdürmek için ekonomik rekabet gücünden ziyade askeri gücüne giderek daha fazla güveniyor.
NATO’nun doğuya doğru genişletilmesi, Avustralya, Japonya, Güney Kore ile yapılan ikili, üçlü, çok taraflı antlaşmalar hepsi ‘büyük çatışma’ya hazırlık.
Trump ve temsil ettiği Amerikan sermaye kesimleri şimdi bu hegemonya kaybıyla nasıl başa çıkabileceklerinin hesaplarını yapıyorlar. Trump’ın emperyalist küstahlığının temelinde de bu sermaye çevrelerinin beklentileri var.
Sam-Kee Cheng 10 Nisan’daki MR, ‘Krizdeki ABD Emperyalizmi: Ortak Bir Geleceğe Sahip Küresel Bir Topluluk İçin Fırsatlar ve Zorluklar’ yazısında ABD militarizminin yükselişine rağmen hegemonik aşınmasının devam edeceğini belirtir.
Bu aşınma emperyalist saldırganlığı nüksettirse de cephe arkasında büyük gediklerin açılmasına vesile olabilir.
