Bütün bu “rağmen”lerin sebebi aşağı yukarı her parti için aynı. Meselenin özüne ilişkin çekinceler veya farklı vizyonlar değil, birtakım siyasi kaygılar…
Bu siyasi kaygıların bir ucunda “terör örgütünün silah bırakmasına karşı çıkıyormuş gibi görünme veya gösterilme” kaygısı var, öbür ucunda ise “Kürt seçmeni küstürme” kaygısı. Çünkü iktidar partilerinin ve DEM’in o kitleye taahhüdü aynı zamanda “Kürt sorununun çözümünü” de içeriyor ve bu paket içinde yer alacağı düşünülen bazı yeni düzenlemelerin Kürt vatandaşlarımız için “kazanım” teşkil edeceği umuluyor.
Önceki gün mecliste çok büyük bir evet oyu alarak yürürlüğe giren Çerçeve Yasa, silahlarını bırakacak olan PKK’lıların affedilmesini öngörüyor. Bunun dışında bir şey yok. Kürtler için bir “kazanım” da söz konusu değil. Buna rağmen yasa ancak bir yıl içinde hazırlanabildi ve hiç tartışılmadan geçsin diye içeriği milletvekillerine bile açıklanmadı.
Sürecin bundan sonraki aşamalarında gündeme gelecek olan yasal -veya anayasal- düzenlemeler konusunda çok daha titizlik gösterilecektir herhalde. Fakat yine de şimdikinden çok daha zor olacak sonraki aşamalar. Sonraki aşamalarda muhalefetin iktidara destek verme imkanı azalacak. Daha da önemlisi, sonraki aşamalarda iktidarın samimiyeti daha fazla sorgulanacak.
İktidar bu samimiyet testini geçemezse seçim sandığına ilişkin planları da suya düşer.
