Acı gerçeklerin anlaşılmasına o kadar mutluyum ki.
Doğanın zarar verip, yiyip yuttuğumuz ve sürekli zayıflayan bir gariban gibi algılanmasına çok sinir oluyordum.
Artık doğa tavrını, imajını değiştirdi. Artık algılarımızda “Bitiririm oğlum sizi” filan diyor. “Hepinizin aklını alırım” diye tehdit ediyor.
O eski şefkatli ve cefakâr ‘Tabiat Ana’ kavramı yıkılmakta. Ki bence o aşırı merhametli, hep mağdur, çaresiz bir tipti. “Sana saçımı süpürge ettim, karşılığı bu mu olmalıydı” diye göğsüne vura vura ağlayan biriydi sanki.
Oysa doğa bu değil. Doğa adamı hizaya sokar! Doğayla şaka olmaz. Kuralları doğa koyar, sen uyarsın! “Bu göğün altında yaşadığın sürece, benim kurallarımla yaşayacaksın” filan der doğa. Aşırı sert, otoriter baba gibidir.
