Yıl sonuna yaklaşıldığında arkada bırakılmakta olan bir yılın hesabı çeşitli biçimlerde tutulur genellikle. Aynı durum bireyler için de söz konusudur. Bu yapılırken, kendiliğinden bir amaç da güdülür. Yeni yıl ile birlikte “yenilenme” ihtiyacı da, geçmiş yılın tutulan hesabıyla birlikte gelir.
Bir yıldan daha geriye gittim. 2013 yılında Gezi patlak verdiği günden beri yazdıklarıma baktım. Zira, Gezi, -birçok insan için olduğu gibi, benim için de- iktidar ile köprülerin atıldığı- bir “kırılma noktası”na işaret ediyordu.
Tayyip Erdoğan’ın Gezi’ye ilişkin takındığı tavrı “kaçınılmaz” görenlerden, bu konuya “determinist” bir yaklaşımla bakanlardan değilim. Farklı davranabilirdi. Gezi’ye farklı davranılsa ve farklı yaklaşılsa, sonrası ve bugün –ve dolayısıyla Türkiye’nin yarını- çok daha farklı olabilirdi.
