Yargı bağımsızlığına böylesine güvenebilmek, bizim nicedir unuttuğumuz, güzel bir duygu olsa gerek…
Bağımsız yargı, iktidarının sınırsız olduğunu, bir emirle istediği araziyiparselleyebileceğini, rahatsız olduğu tüm sesleri susturabileceğini, her kula diz çökertebileceğini sanan hükümdarlar karşısında korunaksızların sığınağıdır. O sığınakta hükümdar, adalete hükmedemez.
Hâkimiyet, hâkimdedir. Hükmü, ülkenin hâkimi değil, mahkemenin hâkimi verir.
Anayasa Mahkemesi, hâkimleri kendi hâkimiyetine alabileceğini sanan Başbakan’a, “Orada dur bakalım” dedi.
Hoşuna gitmeyen sesler çıkaran Mavi Kuş’u boğazlama isteğine de direndi; “Twitter’ı kafana göre kapatamazsın” kararı verdi. “Hayvanlar âleminde bile olmayan özgürlük”ü insanoğlunun hak ettiğine hükmetti.
Böylece -her şeye rağmen- “Ankara’da hâkimler var” dedirtti.
