Murat Sevinç

Kurtuluş Savaşı sürerken, I. Meclis tarafından 20 Ocak 1921'de (eski takvimle 1337) bir anayasa, Teşkilat-ı Esasiye Kanunu (no.85) kabul edildi. Kuruluş halindeki devletin ilk anayasası.

Devlet memuriyetinde, yargıda, TSK subayları içinde vs. neden gayrimüslim yurttaş yok? Bunu engelleyen nedir? Anayasa'daki hükmün lafzı mı? Öyle ya, eşit yurttaşlar değil miyiz! Bu 'hukuksal' bir sorun mu? Bırakalım hukuku, sizce bu bir 'sorun' mu?

Peki anayasalardaki yurttaşlık tanımı toprağımızda neden bir 'sorun' haline geldi? Kökeni nedir?

Elitistmiş şuymuş buymuş, hadi oradan, geçin bu zırvaları. Emek, emek, emek. Alın teri. Çaba. Hak etmek. Hak etmek. Emek harcayıp hak eden onca insan gibi.

Bağırıp çağırarak çözülebilecek sorunlar değil bunlar. Öfkeyle, hakaretle, baskıyla, demagojiyle çare bulunabilseydi dertlerimize, bugüne dek olurdu; toprağımızda bolca bulunan nitelikler bunlar!

'Beka' kaygısı ile devletin kuruluşundaki 'Sünni Müslüman Türk' harcı her döneme damga vurdu. Birbirinden ayrılarak tartışılabilecek konular değil.

Türkiye'deki baroların yalnızca 22'sinin 'karara uyma' çağrısı yapmış...

İşin ilginç yanı, Türkçe ezana taraftar olanlar da karşı çıkanlar da bu tavırlarını Atatürk'ün adına zarar vermeyecek biçimde yapmaya çalışıyor.

bunca şamataya ve boş lakırdıya neden olan parti kapatma meselesi, Anayasa ve SPK'de yıllar içinde yapılan çok sayıda değişikliğin ardından bugün artık neredeyse hiçbir ciddi hukuki etki doğuracak bir yaptırım türü değil.

Eğer laiklikten, Fransa'daki laikliği anlıyorsak, Türkiye Cumhuriyeti hiçbir zaman laik olmadı.

'Ödeneksiz tiyatrolara' yönelik bu yazı, bir 'dayanışma çağrısı' ve 'oyuna davettir'.

Osmanlı'dan bugüne bir şey hep vardı, belirleyiciydi ve bugün de canlılığını olduğu gibi koruyor: Yönetici ve okumuşların 'devlet bekası' kaygısı.