İhsan Dağı

Son günlerde İmamoğlu, “Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz” sloganıyla muhalefeti yeniden mobilize etmeye, sönümlenen umutları ve gönülleri ateşlemeye çalışıyor. Nasıl olacak bu?

Suriye’de Halep, İdlib, Hama, Humus, hatta Şam yeniden inşa edilirken, ülke yeniden kurulurken Türkiye’nin bunu bir ‘kazan-kazan’ ilişkisine çevirmesi mümkün.

Memleketin normalleşmeye ihtiyacı var. Dahası, AKP’nin de CHP’nin de böyle bir süreçten kazançlı çıkması mümkün.

Yerel seçimlerin ardından iktidar partisinin başka çaresi yok; ya sistem değişikliğine gidecek ya da kendi yarattığı sistemde yok olacak.  Yeni anayasa tartışmasını parlamenter sisteme dönüşün bir parçası olarak gündeme getirmek olası 2028 hezimeti öncesi AKP’nin yapabileceği en rasyonel hamle.

Seçim sonuçları, AKP’nin elindeki bütün araçlara rağmen siyasette kalıcı bir ‘hegemonya’ kuramadığını gösterdi. Kitlesel muhalefet, parti sınırlarını aşarak yerel yönetimler etrafında yeni bir siyasal ‘dinamizm’ üretti. Üstelik bu, 2019’un sınırlarını aştı.

AKP yerel seçimleri kaybederse ‘makulün siyaseti’ne yönelmek zorunda. Seçimden galip çıkan bir İmamoğlu ve Yavaş’ın karşısında AKP geniş kitleler için hizmet ve huzur üretecek bir normalleşme süreci başlatmazsa orta vadede ağır kaybeder. Makul, ekonomide rasyonelleşme, siyasette ise normalleşme ve demokratikleşme demek.

Riyad’da yaşanan futbol krizini 28 Şubat, Gezi ve ‘AKP’ye operasyon’ gibi varoluşsal anksiyetelerini yansıtan abes bir dille izaha çalışıyorlar. Devletin sahip çıkmadığı Atatürk’e halkın sahip çıkmasını, saygısını ve şükranını ifade etmesini anlamıyorlar.

Partiler daraldıkça, zayıfladıkça, beklentilerinden uzaklaştıkça merkeze yanaşmazlar, aksine içe kapanır, radikalleşir ve mevcudu korumak için sertleşirler. İYİ Parti’nin de bu yönde gittiği aşikar.

Gazze savaşı, geleneksel İsrail-Filistin sorununun bir parçası olmaktan çıkarılarak, bir tür ‘haç-hilal çatışması’na dönüştürülüyor.

Devleti ve devleti temsil eden bakanlarıyla birlikte Erdoğan’ın AKP’ye ihtiyacı neredeyse yok. Liderlik tarzı, siyaset-devlet ilişkisi, organik aydınları, etkisiz muhalefet partileriyle ne kadar çok benziyoruz Putin’in Rusya’sına…

Devletçi ve güvenlikçi bir kültür üreten ‘düşmanlarla çevriliyiz’ algısı ‘devletin bekası’ için hukuku askıya almayı, özgürlükleri rafa kaldırmayı, demokrasiyi ertelemeyi dert etmez. Böyle bir siyasal kültürden de demokrasi ve özgürlükler rejimi çıkmaz. Gerçekçi olalım.

Ekrem İmamoğlu sanırım siyaset hayatının en büyük riskini alıyor yeniden İstanbul Büyükşehir adaylığını açıklarken. 'İstanbul’u AKP’den alan kişi’ olarak ulusal siyasette yükselişe geçen İmamoğlu Mart 2024’de seçimi kaybederse siyasal kariyeri biter.