Günümüzde tek bir demokratur modeli yok. Venezüella, Rusya, Orta Asya’da birçok cumhuriyet ya da Türkiye arasında önemli farklar var. Benzerliklerin başında, iktidardaki karizmatik liderin sürekli seçim kampanyasındaymış gibi davranması geliyor.
Siyasal alanı büyük ölçüde tekeli altında tutan bu sürekli mobilizasyon sırasında, lider hemen her gün “halkı yanıltan, aldatan ve hakir gören” elitlere hakaret ediyor. Her ülke otokratının hedef tahtasına oturttuğu elit figürü farklı olsa da bunlar genellikle okumuşlar, akademisyenler, yabancı dil bilenler, azınlıkların önde gelenleri, gazeteciler, ünlü yazarlar, vs… oluyor.
Bu yolla, kendi görüşlerinin hiçbir zaman ve hiçbir yerde dikkate alınmadığı, olaylar üzerine en ufak müdahale olanakları olmadığı kanaatindeki ‘halk’ın tepkilerini, früstrasyonlarını kanalize etmek amaçlanıyor.
Bu nedenle adalet kelimesini ağızlarından düşürmüyorlar. Muktedirin hukukuna dayanan bu adalet taklidinin esas işlevi, başkanın öç alma hırsı içindeki halkının cezalandırma arzusunu düzenli tatmin etmek.
