Gezi’den bu yana AKP’den kurtulmak için halkımız canla başla çabaladı. Adalet Yürüyüşlerine katılarak, Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi devasa mitinglere giderek, hem HDP’nin barajı aşması hem CHP’nin yüksek oy alması için ailesi içinde oy bölüştürerek… Bu halk direndi. Lisesine sahip çıkan öğrenciler, kimliğine sahip çıkan kadınlar, emeği için yürüyen çiftçiler, adliye önlerinde işçiler… Tüm bu tepkilerin birleşimi ile ‘her şey çok güzel olacak’ birlikteliği ortaya çıktı. ‘Aman canım ha Binali ha Ekrem’ denilebilecek bir şey değildi. Nitekim sonuçları AKP’nin içinden parçalar çıkmasına varan bir dağılma sürecini beraberinde getirdi. Bulutların dağılması gibi…
Şimdi bu dalganın özgür, bağımsız ve eşit bir ülke mücadelesine evrilmesi gerekirken AKP’den çıkan kimi köhne parçacıklara umut bağlayanlar var. Gülüp geçmek mi gerek? AKP geriledikçe iç kavgaların, dağılmanın parçalanmanın kaçınılmaz olduğu biliniyordu. Blokun dağılması, parçalanması elbette ki iyi. Ancak buradan umut devşirmek, ‘her şey çok da güzel olmasın’ demek.
