Geçenlerde Türkiye’nin yarım küsur asırlık AB macerası bakımından kilit bir mevkide bulunan bir diplomatla sohbet ediyorduk. İsminin yazılmaması kaydıyla aslında ta Gezi’den başlayan süreçte yolsuzluk iddiaları, hükümetin gelişmeler karşısındaki tutumu ve 30 Mart seçim sonuçlarına dair Brüksel’de, AB Komisyonu’ndaki hâkim havayı, benim için duyması üzücü olan şu cümleyle özetledi: Türk demokrasisi temel değerleri savunmak konusunda henüz yeterince olgunlaşmış değil.
Ben de diğer gazeteci meslektaşım da neredeyse aynı anda sorduk: Neden böyle düşünülüyordu?
“İki nedenden dolayı” diye, üzerinde tartışılıp düşünüldüğü belli olan gerekçeleri sıralayıverdi:
Hükümet ve yargı suç ihbarının üzerine gerektiği gibi gitmedi. Bunun yerine örtbas etme izlenimi veren şekilde polislerin, savcı ve yargıçların yerini değiştirdi. Bu aynı zamanda güçler ayrılığı ilkesinin ihlali izlenimini doğurdu. Bunlar Avrupa demokrasilerinin temel değerleridir.
Sivil toplum da bu değerlere sahip çıkmadı. Muhalefet partileri ve birkaç kuruluş dışında toplum, iddialar karşısında genel olarak pasif ve duyarsız kaldı, hükümeti gerekeni yapmaya zorlayıcı bir hareket gelmedi. Bu, bir Avrupa demokrasisinde düşünülemez bile.
