Öyle bir sağ kalmak. Nasıl olmuşsa kendini enkazdan dışarı atmışsın.
Ne yapacaksın dışarıda? Evin yok, ocağın yok, yoldaşın yok. Ertesi gün gitmiş, oğlunun, kızının cenazesini almayı başarmışsın. Nasıl bir başarmak? Arabanın bagajına koymuşsun. Ya da motosikletinin önüne, kefeniyle birlikte. Nasıl bir yük bu? Var mıydı aklında böyle bir şey, arabayı satın alırken?
Eve mi gidiyoruz? Ev yok ki? Ya da kabristana.
Nasıl bir sağ kalmak bu? Beş yıllık, on yıllık, yirmi yıllık aralarla gelen, yıkıp geçen, bizlerin de siyasetçilerimizin de inat edip ders almadığı büyük felaketler.
***
Fay hattı, malzemesinden çalınmış binalar, bilim adamlarını dinlemeyen idareciler, imar izinleri, imar afları, eyyamcılıklar, açgözlülükler, tamahkarlıklar, kurnazlıklar…
Say hepsini, sonunda ulaşacağın toplam, insanların bir kısmının, insanların bir başka kısmının cebine daha çok para girmesi için ölmesidir.
Bu kadar sefil, bu kadar ayıp bir sebep.
Hepimiz üzgünüz.
Üzgün olmamız gerekiyor.
Fakat, afetin yakıp yıktığı insanların yerle gök arasını dolduran acılarının yanında üzgün olmak nedir ki?
