Saniye Koç ‘Şehit polis’ oğlu Cemil’i bayraklı tabutuna sarılıp yolcu etti. Dört gün sonra da, dayanamadı, oğlunun yanına koştu.
Onu ömrü boyu pek dinlememiş, duymamış olanlara son sözü şu oldu: “Olan hep gariban çocuklarına oluyor.”
O sıra Diyanet, minik çocuklara diyordu ki, “Şehit olun. İyi bir şey.” Devlet zaten en üst kattan talimat vermişti: “Bir ülkenin vatan olması için şehit kanına ihtiyaç vardır. Şahadet korkulacak makam değildir.”
Başüstüne diyordu, ‘garibanların çocukları.’
İktidara adanmış bir Rektör Yardımcısı da o çocuklara çok bilimsel seslenmişti: “Ülkeyi ayakta tutmak için cahil nesiller lazım.”
‘Gariban çocukları’ anladı ki, ‘ülkeyi ayakta tutmak için hep cahil olmaları’ ve ‘ülkenin vatan olması için hep şehit olmaları’ şart.
