Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Söylemlere bakın; her birinin altında; “benim kişisel ikbalim ne olacak?” kaygısı var. Ancak bunu dillendirirken “ülkenin milli güvenliği” dilini kullanıyorlar. Oysa en tepeden dibe kadar ortak üslup; “iktidarın siyasi güvenliği” odağında… Muhalefet ise “iktidar sıram ne zaman gelecek” telaşesinde…
Anadolu’yu dolaşıyorum ve sahadan gelen sorulara bakıyorum; hiç birinde siyaset kadrolarının kendilerine yönelik istikbal kaygıları dışında, hayati sorunları dinliyorum. Geçinemeyenler, ürün beş para etmeyen üreticiler, kafasını su üstünde tutmaya çalışan esnaf, iflasın eşiğindeki milyonlar…
Halkın gündemine kulak tıkayan yalnızca iktidar mı? Değil elbette… Muhalefetin derdi, bireysel ikbalinden öteye taşamıyor. Ancak bunu “halkın derdi” üzerinden, çoğunlukla slogan düzeyinde ve “onlar gitsin ben geleyim” diye dillendiriyorlar. Vatandaşın siyasetten umudu giderek azalıyor.
Üreticisinden tüketicisine… Esnafından sanayicisine… Sokakta karşılaştığım insanlardan eşrafa dek herkese 2 soru soruyorum;
1-Enflasyon beklentin nedir?
2-Anayasa talebin var mı?
Aldığım cevaplar ise neredeyse tıpa tıp aynı;
1-Enflasyonum %100 civarı ve 2-Anayasa değil hayatta kalma talebim var.
