Yaşadığımız çağın baskın yanı ferdi her an öfkeye meyilli hale getirmesidir. Hatta bazen buna mecbur bırakmasıdır. Kişi ne denli öfke duyarsa hayatta olduğu yanılsamasına kapılır böylesi iklimde. Öfkelendikçe rahatlar.
Zaten çağımızı da tehlikeli kılan taraf insanı geçici öfkeler yoluyla tam bir eylemsiz kılmasıdır. Eylem, insanın bir ideal uğruna duygu ve düşünceyi kuşanarak harekete geçmesidir. Boykottan tutun sokağa çıkmaya, oy vermeye gitmemeye yardımlaşmaktan tutun dua etmeye kadar bir dizi ve iç içe aktif ve pasif dalgalanışları vardır eylemin. Hatta çoğu yerde eylemsizlik bile eylemdir, tıpkı susmak gibi.
Yeri geldiğinde öylesi bir gücü vardır ki susmanın nice konuşmadan daha etkilidir. Öfkeyi bir çıkmaz hâl olarak önümüze koyan kilitleniş de tam budur. Bazen bir başına insanlar bazen de grup grup topluluklar öfkeye doğru yönlendirilirler. Öfkeye kapılan böylece sorumluluktan kurtulduğunu zanneder. Öfkeyi yönlendirip kontrol eden de saklı amacına ulaşır böylece.
Dikkat edin büyük bir üst örtme aracı olarak kullanıyor artık öfke. Siyasal, sosyal hatta ekonomik anlamda bile.
