Türkiye’de bugün hükümet Gazze için yapamayacaklarından dolayı bile eleştiriliyorsa bu aynı zamanda Tayyip Erdoğan siyasetinin olumlu bir sonucudur. 10 yıl, hatta 5 yıl öncesine kadar Filistin davasına “siyasi” olarak omuz vermenin suç olduğu bir ülkede yaşıyorduk.
28 Şubat darbesinin ve devamında muhafazakar, dindar siyaset ve sivil hareketlere en hassas saldırı noktası İsrail’le problemlerdi. 2006 yılında Hamas lideri Halid Meşal’in ilk Türkiye ziyaretine gösterilen tepkileri de unutmayalım. Parti kapatma kararlarından siyasi yasaklara ve hapisle sonuçlanan süreçlere kadar birçok kararda İsrail karşıtı pozisyonların izleri vardır.
Şimdi, başta Filistin/Gazze hassasiyeti olmak üzere genelde Ortadoğu’ya yönelik ilginin artması ve toplumsal politik görünürlük kazanması AK Parti iktidarlarının sağladığı normalleşmelerin sonucudur. Kemalist-laik paradigmanın iç politikada olduğu gibi dış politikada da gerilemesindendir.
… Erdoğan, geleneksel politikayı sürdürmüş olsa, kendisine tavsiye edilen bölgenin işlerine karışma tavsiyesine uysa selefleri gibi bugün olup biteni uzaktan seyretme lüksüne sahip olacak ve bir yumrukla masayı dağıtması gibi beklentilerin muhatabı olmayacaktı.
