Fenerbahçe tribünlerinin başlattığı tartışma tüm bu çelişkiyi, tezatı ve riyayı yeniden gözler önüne serdi. Halk, “haddini aşarak” politik öfkesini “kutsal otorite”yi, sözde siyaset üstü bir alandan sarsarak gösterdi. Bu “isyan” siyasi iktidar tarafından hızla bastırılmak istendi ve fedailer sahaya sürüldü. Buna karşılık tamamen siyasi olarak örgütlenmiş bir burjuva hattın parçası olan federasyon, kulüp yönetimleri ve Kulüpler Birliği hangi safta durduklarını bir biat bildirisiyle ilan ettiler. Aynı zamanda Kulüpler Birliği başkanı olan Ali Koç’un taraftarların evlerine tebligatlar gitmeye başladıktan sonra yaptığı, fazlasıyla gecikmiş tekil çıkış, “gaz alma” çabasının dışında tek bir anlama sahip: Taraftar (halk), yönetimin bu süreci idare ediş biçiminden hoşnut değil ve öfkesini de koruyor.
Dedik ya, spor sahalarında muhalif politik düşünceye yasak koymak sadece hakim siyasi düzeni pekiştirmekle ilgilidir yani tamamen politik bir saldırıdır. Bu saldırının etkili olabilmesi çoğu zaman spora içkin sahalarda eyleme dökülmesini de gerektirir. Amedspor’a karşı yıllardır devam eden abluka, tamamen bununla ilgili. Bu yüzden kimse Bursa’da otel önüne taşınan ırkçı nümayişi (bu yazı yazıldığında maç henüz oynanmamıştı) bu gündemden azade sanmasın. Hepsi aynı şeye, aynı siyasi ufka hizmet ediyor.
