Beşiktaş’ta oturuyorum. Bu ara esnaf, sakinler hep beraber semtteki madde bağımlısı genç sorunuyla uğraşıyor.
Önceden semtteki metruk bir binada yaşayan 18 madde bağımlısı genç, ramazanda iftar verilirken gidip geldikleri Ihlamur’daki İSPARK’ın üst katına yerleşti.
Çünkü yaşadıkları metruk bina yıkıldı.
İSPARK’ta her gün bir kova su kaynatıp içine dünyanın en ucuz kimyasallarını katıp nargile yapıyorlar.
Gözümüzün önünde kendilerini zehirliyorlar.
Sonra da otoparktan çıkıp mahalleye dağılıyor ve hem kendileri hem de biz mahalleli için tehlike arz ediyorlar.
Sokaktaki kafelere girip masaları dolaşıyor, insanlara dokunarak, bazen ayaktaki birini karnına doğru dürterek “Para vereceksin, sigara vereceksin” diyorlar.
Esnaf çaresiz, ne yapacağını bilmiyor, korku içinde. “Terslesem akşam gelir dükkanımı yakarlar” düşüncesiyle ağzını bile açamıyor, ne istiyorlarsa veriyor.
Kaldıkları İSPARK’ta cumartesi günleri halk pazarı kuruluyor. Pazar kurulurken battaniyelerini arkaya, duvarın dibine çekiyorlar.
Pazarcı da bir şey diyemiyor, mecbur onların eşyalarının önüne tezgahını kuruyor.
Bu öyle sağlıksız bir bina ki, kapısında iki İSPARK görevlisi olmasına rağmen, onlar da bir şey yapamıyor. Çünkü otoparkın yanları, etrafı açık, her yerinden içeri girilebiliyor.
Olaylar da bitmiyor.
