Dış politikayı iç politikaya alet etmek dün de yanlıştı, bugün de yanlış. Bunu iktidar da yapsa yanlış muhalefet de yapsa yanlış. Bu noktada anlaşalım öncelikle.
Bütün köklü demokrasilerde hiç sorgulanmadan riayet edilen yazılı olmayan bir yasadır bu: Dış politika milletin ortak çıkarları demektir; iç politik çekişmelerin konusu yapılamaz.
Kendi payıma söyleyecek olursam, bu konularda yanlış olduğunu düşündüğüm politikaları -uygulayıcısı kim olursa olsun- eleştirmekten geri durmadım. Son beş yılın gazete arşivlerinde bulunabilir yazdıklarım. Şimdi de yanlıştan dönmek yolunda atılan her adımı -uygulayıcısı kim olursa olsun- alkışlamaktan imtina etmem.
Çünkü derdimiz bağcı dövmek değil üzüm yemek olmalı.
Bugün bazıları için “Mavi Marmara şehitlerinin kanı kurumamışken İsrail’le barışamazsınız” diyerek veya “Suriye’de Esad güçleri adına Türkmen kardeşlerimizi katleden Rusya’dan nasıl özür dilersiniz!” diye ortaya atılarak kahramanlık yapmak kolay. Ama milletinizin çıkarlarını düşünüyorsanız kolay olanı değil doğru olanı seçmek zorundasınız.
