Öte yandan çerçeve yasanın Yeni Parti’nin kuruluşuna denk gelmesi bir tesadüftür ve fakat Yeni Parti için bir fırsat penceresi de olabilir. Oysa, Yeni Parti’nin CHP’deki pratikleri yeni döneme dair kaygıları da besliyor. Yeni Parti yöneticilerinin Meclis Komisyonu ile İmralı’ya gitmemesi ve adaya gidip gitmemeyi bir tür pazarlık konusu olarak görmeleri kaygıların örneklemesi olarak duruyor.
Kürt meselesinde atılacak adımları “pazarlık” konusu etme tarzı devam ettikçe Yeni Parti sadece Kürtler açısından değil, genel seçmen açısından da güven testinden kalabilir. Bu durum, değişim iddiasını ve yeni bir siyasi hikâye şansını havada bırakacak. Türkiye’nin en büyük meselelerinden birinde iktidarın gerisine düşmeyi getirecek ve Kürt meselesinin Ortadoğu bağlamındaki önemini kavrayamama gerçekliğini ortaya çıkaracaktır.
Ayrıca Yeni Parti’nin Kürtlerle ilişkisi, pragmatik düzlemde -kısmen İstanbul’da yapıldığı gibi- kliental bağlar üzerinden kurulursa, kolektif Kürt öznesiyle güven ilişkisi tamamıyla zarar görebilir. Madalyonun diğer suretinde ise Yeni Parti’nin bir tarihsel ödevi var.
Yeni Parti toplumsal muhalefet güçleri olarak bir araya getirebildiği toplulukları Kürt meselesinin demokratik çözümü ve eşitlik ilkesi etrafında bir hukuka ikna etmeyi başardığı ölçüde Kürtlerle sokakta ve sandıkta yol yürüyebilir.
Yeni Parti’nin Kemalizm’den tamamıyla kopmasını beklemek tam bir hayal olur. Ama Kemalizm’in yeniden yorumlanması ve karakteristik özelliklerinin eleştirel ve seçici elemeye tabi tutulması Yeni Parti’nin Kürtler başta olmak üzere toplumun çoğu kesimiyle ilişkilerine yeni pencereler açacaktır.
