Süreç bağlamında öne çıkarılan bekleme gerekçeleri, iktidarın muhatabını, kendi talep ve beklentilerine açık hale getirme stratejisinin bir unsuru gibi duruyor. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan’a, TBMM’deki 23 Nisan Özel Oturumu’nda, “Sayın Cumhurbaşkanı, barış ona vurulacak mührü bekliyor; Süleyman sizsiniz, mühür sizdedir” dedirten bu psikolojik eşik olmalıdır.
Erdoğan, aynı günün akşamı Mecliste düzenlenen 23 Nisan resepsiyonunda bir gazetecinin, “Size bugün Süleyman’ın mührü çağrısı yapıldı. Süreç konusunda ilerleme düşünüyor musunuz?” sorusuna, “Durmak yok, aynen devam” şeklinde yanıt verdi.
Erdoğan’ın ‘devam’ dediği o yolda AİHM ve AYM kararlarının gereğinin yapılması olmadığı için, 22 Nisan’da Edirne ve Silivri Cezaevleri önünde muhalefet partilerinin yöneticileri çağrılar yaptılar. CHP, DEM Parti, EHP, EMEP, TİP, TÖP, ESP, DBP, Devrimci Parti, SMF, SODAP, SYKP ve Yeşil Sol Parti sözcüleri, başkanları, eş başkanları ve temsilcilerinin katıldığı açıklama sırasında, Edirne Cezaevi önünde, okunan mesajlarında Selahattin Demirtaş ve Selçuk Mızraklı, “Şunu herkes bilmeli ki bizler çıkmak için gün saymıyoruz. Cezaevine girişimiz ne kadar politikse çıkışımız da öyle olacaktır.” diyerek şu anki sürecin özelliklerine dair yerinde bir özet yapmış oldular.
Bu arada cezaevlerinde Kürt siyasi hareketi tutsaklarından 30 yıl ve daha fazla hapis yatanlardan bazılarının tahliyeleri devam ediyor. Ancak bunların bu süreç hiç olmasa da olması gereken ve birçoğu cezaevi idarelerince engellenen gecikmeli tahliyeler olduğu unutulmamalı.
Dolayısıyla Erdoğan’ın “Durmak yok, aynen devam” dediği yerde akla gelen sıradaki soru şudur: “Neye devam?”
Türkiye’de Kürt meselesinin çözümü için mücadele, kendisini bu konuda sorumlu sayanların gündemi olmaya devam edecek. Ama henüz, silah bırakma ile bağlantılı olarak kendini lağveden PKK’nin kadrolarının durumunun ne olacağına dair hukuki alt yapının hazırlanması gibi ‘negatif barış’ adımlarının dahi atılmamış olması bir risk eşiğine işaret ediyor. ‘İlk eşik aşıldı’ denirken, aslında sürecin doğrudan muhatapları dışındaki kesimlerin gözünde bu sürecin aktörlerine dair inanç ve beklentiler giderek aşınıyor. Sürecin enfekte olması, bir gelecek zaman riskinden ziyade, oluş halindeki bir şimdiki zaman durumuna dönüşüyor.
