Meselenin özü şu: Ülke ekonomisinin ‘röntgenini’ ortaya koyan birçok gösterge var… Büyüme, işsizlik, gelir dağılımı, enflasyon, faiz hadleri, döviz kuru hadleri, bütçe açığı, cari açık gibi… Bunlara güven ve istikrar algısını, nihayet geleceğe dönük beklentileri de eklemeniz gerekiyor.
Sağlıklı ve iyi bir ekonomi bütün bu unsurların kendi içinde ve gözetilen hedefler uyarınca ‘birlikte’ yönetilmesini gerektiriyor. Bu faktörlerden birini seçip onu istediğiniz rakama getirmek çok kolay… Buna ‘başarı’ denmesi ancak kendimizi kandırmak olur. ‘Başarı’ bu faktörler arasında öncelikli gördüklerinizi ‘aynı anda’ istenilen seviyeye getirirken, diğerlerinin de istenmeyen düzeylere gelmemesini sağlamak.
Türkiye iktidarın seçim kazanma zorunluluğunda hissetmesi nedeniyle işin kolayına kaçıyor ve büyümeyi yüksek tutmaya çalışıyor. Bedelini de ekonomiyi bir bütün olarak bozarak, güveni sarsarak ve beklentileri baş aşağı çevirerek ödüyor.
Bu durumla yüzleşmektense, Erdoğan’ın yaptığı gibi kredi derecelendirme kuruluşlarını suçlayabilir, “ülkemize küresel sermaye girmemesi için neler yaptıklarını biliyoruz” diyerek avunabiliriz. Ama kendimizi kandırmış oluruz…
