(…) Erdoğan’ın her şeyi kendi bildiği üzere ve tek başına yönetme isteği, kaçınılmaz olarak liderliği zorunlu kılacak durumların yaratılmasını ya da toplumun tehditkar bir dönemden geçildiğine inandırılmasını gerektiriyor. İç ve dış siyasette kritik momentler sürekli kılınmaya, tehlikeler abartılarak kalıcı hale getirilmeye çalışılıyor. Ancak bu tutumun bariz bir sonucu var: Tüm kararlar için lidere müracaat ediliyor, başka kimse inisiyatif almak istemiyor, ortak akıl buharlaşıyor, yaranmacı davranışların getirisi artıyor, iktidar çevresinde oportünist bir kültür oluşuyor ve AK Partilik, kariyerizm ve militanlığın ötesine geçmeyen reisçiliğe rehin düşüyor.
Hastalığın teşhisinde de tedavisinde de AK Partililer açısından herhangi bir belirsizlik yaşanmıyor muhtemelen… Ama doğruları hayata geçirmek zor… Muhafazakar alemde itiraz kültürü zayıf. Yanlış kendi yolunda gidip tıkanana kadar doğruya geçiş pek mümkün olmayabiliyor.
