TRT hiçbir zaman değil ideal, ideale yakın bir kamu yayıncısı profili çizmedi. 1971’de kaldırılan kısa süreli özerklik dönemi dışında asla Anayasa’da tanımlandığı gibi tarafsız olamadı. Çünkü tarafsızlık ancak idari ve mali özerklikle mümkün, onu da hiçbir iktidar istemedi.
Bugün TRT’nin geçmişini arşivlerden nostaljiyle anıyoruz ama her daim, “Uykudan Önce” hevesle beklediğimiz Adile Naşit’in Ermeniliğini gizleyen, Ertürk Yöndem’in “Anadolu’dan Görünüm”ünü gözümüze sokan bir yayıncılık anlayışı hakimdi.
AKP, TRT ve Anadolu Ajansını çok bariz birer propaganda aracına dönüştürdü. İktidarı döneminde kadrosunu ve yetkili sendikayı tamamen değiştirdi. Kendi yazdığı kitabı yalanlayan gazetecileri yönetici yaptı, liyakati hiç umursamadı, kendi imkanlarını bırakıp dış yapımlara para akıttı, bu zamana kadar kimler TRT’den nemalandı hiç öğrenemedik çünkü denetim raporları bizlere kapalıydı.
Bugün TRT’nin ne kadar zarar ettiği dışında bir bilgiye ulaşamıyoruz. Bunlar bilinen en azından akademide sıkça tartışılan konular ancak bu derece gündeme gelmesi ancak seçim dönemlerinde oluyor. Çünkü TRT’deki çürüme ancak seçim döneminde muhalefet partilerine yer vermediğinde görünür oluyor ve haber değeri taşıyor.
