Artık eski ezberler geride bırakılmak zorunda. Yeni Parti bir mecburiyet nedeniyle kurulmuş olsa da günün gerçekliği hem politikayı eyleme ve kavrama biçimi hem de ideolojik iskelet ve yörünge yönünden köklü bir paradigma değişikliğini dayatıyor. Bu çok kapsamlı bir tartışma ama şimdilik sol yaklaşımın geniş halk kesimlerindeki karşılığının eskiye göre daha büyük olduğunu söylemekle yetinelim.
Öte yandan parti içi bürokrasi, örgütsel işleyiş, örgüt kültürü, kadroların niteliği, kurumsal temsiliyet ve bir siyasi parti için olmazsa olmaz diğer tüm unsurlar da Yeni Parti’yi “CHP’nin devamcısı” gibi göstermemeli. Böylesi bir hata kuşkusuz tüm avantajları bir anda ortadan kaldıracaktır.
Yeni Parti kalıcı muhalefeti kendine çekmekle birlikte CHP’nin kısıtları nedeniyle uzanamadığı toplumsal hatlara uzanmayı da bilmeli. Ek olarak kendi içinde dinamik, kenetlenmiş ve bu sayede dış müdahalelere dirençli kalabilmeli.
Ne var ki Türkiye’nin içinden geçtiği bu kritik dönemde yapılması gerekenler bir partinin yapabileceklerinden çok daha fazlasına işaret ediyor. Bu da bizi yaygın muhalefet etme biçimiyle ilgili çok önemli bir meseleye getiriyor. Siyasetteki sıkışma, sadece yukarıdan, devlet mekanizmasıyla kurulan baskıyla açıklanamaz.
Siyasetin memlekette algılanma, kurgulanma ve yürütülme biçimi de yaşadığımız sorunu besleyen olgular. Oysa siyaset, halkın başını kaldırıp devamlı yukarıdakileri izlediği, siyasi elitlerin sözüyle coşup kendini motive ettiği ya da tersinden muhalif olduğuna ekran başında sövüp deşarj olduğu köreltici ve en sonunda umut kırıcı bir pratiğe hapsolmamalı.
