Can Semercioğlu

'Dünyayı Müslüman etmek' gibi bir amaçla davranmak, Tayyip Erdoğan’a bir 'iyi niyetlilik' işareti gibi görünebilir. Bu amaca ulaşmak için kullandıkları araçları onaylamasa da 'iyi niyet'lerini onaylayabilir. Zevk meselesi. Ama bunu dünyaya kabul ettirmesi mümkün değildir.

Bugünden geriye dönüp bakıldığında, 'nihai hedefi'ne ulaşamadığı için 'başarısız oldu' denilen Cemaat kalkışmasının aslında ne kadar başarılı olduğu görülebiliyor. Geçtiğimiz hafta, Sarraf’ın ABD’de yakalanması ve Can Dündar ile Erdem Gül’ün duruşmalarının gerek iç gerekse uluslararası kamuoyunda kapladığı yer, bu başarıyı net bir şekilde ortaya koyuyor.

Siyasal İslamcılar yönetim becerilerini iyice kaybettiler… Kafası kesilen tavuk gibi ihtilaçlı kasılmalarla kendilerini oradan oraya atıyor, eşine rastlanılmamış bir panikle herkesi susturmaya uğraşıyorlar.

Yabancı savaşçı denilenlerle. Brüksel’den, Amsterdam’dan, Berlin’den, Paris’ten kalktılar, Suriye’ye gittiler. Çoğu Türkiye üzerinden gitti. Türkiye’den de giden çok oldu. Merdiven altı Kuran kurslarında yetişenler IŞİD ordusuna katıldı. Yerli IŞİD’i, Türk IŞİD’i kurdular. Bağımsız hücreler oluşturdular.

'Reza ötecek, hükümet yıkılacak' diye hayal kuran muhalif ile 'ABD, Reza eliyle darbe yapacak' diye kaygılara boğulan yandaş arasında ahmaklık açısından pek bir fark yoktur.