Ezcümle, memlekette bir cinnet hali olduğu, siyasetin ise bu delirme halini her geçen gün kamçılayarak Türkiye’yi sevgisiz ve sevimsiz bir yer haline getirdiği de ortada.
‘Dindar nesil’ yetiştirmeye çalışırken sadece ‘kindar nesil’ yetiştiren bir ülkede, bundan sonra istikrar beklemek Polyannacılık olur. Hepimiz biliyoruz ki istikrar sadece koalisyonsuz hükümet değil, tam tersine, sokakları huzurlu, insanları mutlu, bir ideal uğrana ilerleyen bir toplum demektir. Bugünün Türkiye’si ne mutlu ne de bir yerlere ilerliyor. Haliyle istikrar yok ki devam etsin…
Kötü olan, bu kadar umut vaat eden bir ülkenin kendi coğrafyasına teslim olmuş olması. Birkaç yıl öncesine kadar Avrupa’ya doğru ilerleyen, Batı’nın üzerine titrediği, dünyada itibar gören, umut dolu bir ülkeydik. Şimdiki ruh haline bakın. ‘Tayyip Erdoğan’ı seviyorum’ ve ‘Tayyip Erdoğan’dan nefret ediyorum’ kutuplaşması dışında hiçbir siyasi realitesi kalmamış, havanda su döven, sıkletinin kat kat altında bir yere oynayan bir ülke görüntüsü var karşımızda.
