Dün, Kandil’in bir bombası 7 polis ve 5 sivilin canını aldı. Lanet eden, öven, endişe duyan, tehdit dili kullanan bakışlar altında…
Şiddete toplu ve kitlesel öfke ve tepki duymak ve bunu göstermek gerek…
Soldan sağa tüm ideolojilere ve kimlik politikalarına uzanan yerleşik zihniyet, bu köşede zaman zaman altını çizdiğim hastalıklı şu unsurlarla ne zaman yüzleşecektir, bilinmez, ama yüzleşme ihtiyacının mutlak olduğu açıktır.
Şöyle ifade edelim bu ihtiyacı ve gereklerini:
Her kritik noktada ve her fırsatta, örneğin Kürt sorununun ya da herhangi sorunun ‘okuması’nı aşırı siyasi bir algıyla karşı tarafa yönelik, (mevcut durumda), AK Parti ve Erdoğan takıntısıyla iç içe sokmak eğilimini fark etmek…
Bu eğilimin şiddeti araçsallaştırdığını, üstü kapalı da olsa bir siyasi cihaz olarak sıradanlaştırdığını görmek…
Mağduriyet ‘duygusu’na, mağduriyetçi tutuma dayanan bir siyasi pozisyon refleksini sorgulamak…
Mağdurculuktan güç alan, haklı-haksız, zorunlu-keyfi, meşru-gayrimeşru, doğru-yanlış milliyetçilik ya da kimlik tanımlarından kaçınmak…
