Artık mesele yalnızca toplumsal önyargılar değil; LGBTİ+’ların doğrudan bedenlerine, sağlık hizmetlerine erişim haklarına ve yaşam haklarına müdahale eden politikaların geldiği durum. Bunun en güncel örneklerinden biri ise, transların hormona erişiminin zorlaştırılmasına dair yapılan düzenlemeler. Bu düzenleme, transların hormona ve arzu ettikleri bedensel modifikasyonlara erişimine fiilen bir engel. Bu, yalnızca bir bürokratik düzenleme değil, transların gerek bedensel gerek psikolojik sağlık haklarına yönelik doğrudan bir müdahale.
Kişiler uzun sürelerle hareket alanı daralmış, seçenekleri sınırlandırılmış ve tehdit altında bir yaşam sürdüklerinde, deneyimlenen çaresizlik hissi kişileri kendi hayatlarına ve psikolojik iyi oluşlarına zarar veren ve/veya potansiyeli engelleyen davranışlara yöneltebilir. Kendini sabotaj davranışları, kişilerin farkında olarak ya da olmayarak hedeflerine ulaşmaları önünde kendilerine engel olmalarını ya da ilişkilerini zedeleyen seçimler yapmalarını ifade eder.
Kendini sabotaj davranışlarının zaman zaman daha ağır tablolarla seyrettiği durumlar ortaya çıkabilir. Yoğun umutsuzluk, yalnızlık ve değersizlik duygularının bir arada seyrettiği durumlarda, bazı kişiler kendine zarar verme davranışlarına yönelebilir. Psikoloji literatürü kendine zarar verme davranışlarını çoğu zaman ölmek arzusundan ziyade, dayanılması güç durumlarla baş etmeye yönelik bir girişim olarak açıklar.
LGBTİ+ intiharlarının politik bağlamını görmek kadar yaşamı mümkün kılan kaynakları görünür kılmak da önemli.
