HABAŞ’ta son 10 yılda 30 işçi, “iş kazası” denilen, ama her birisi iş cinayeti olan “kazalarda” canını yitirdi. Bu iş yerinde sadece 2025 yılında 229 “iş kazası” meydana gelmiş. Son katliamda biliyorsunuz 19 işçi yaşamını yitirdi.
Bakanlığı döneminde en az 7 bin 102 işçinin “iş kazasında” öldüğü kayıtlara geçmiş olan bakan “Denetleniyordu, sıkıntı yoktu” demiş, hangi patrona iş koşullarından dolayı “sıkıntı” çıkarıldı ki? Böyle olunca toplu katliamın üzerinde 24 saat geçmeden sağ kalan işçiler fabrika da yeniden çalışmaya çağrılıyor.
Soma’da madende yaşamını bir seferde yitiren işçilerin sayısı ise 300’ü aşmıştı. Saray’daki muktedir “Bu işin fıtratında var” demişti.
Bu ülkede “öldürme hakkı” sadece “güvenlik” yetkililerinde yok. Patronlar da bu hakka sahip ve ne onlardan hesap soracak ne bir kurum, ne de yeter diyecek bir sendikal örgütlülük var.
Eğer işçi sendikaları, işçilerin sendikası olmayı hak etmiş olsaydı, bu cinayetlerin her birisi bir grev, genel grev gerekçesi olurdu.
Ama başka ülkelerde zorluklara yeter diyen işçiler ve etkileri sınırlı da olsa sendikalar da var. Onlar sermayenin ve iktidarların saldırılarına grevlerle, genel grevlerle yanıt veriyorlar. Yoksa oralarda da grev de neymiş, toplu sözleşme de neymiş diyen patronlar ve onların örgütleri var.
İşçilerin tepkisi şimdilik onların azgınlığını dizginliyor.
