Yeminler ettim. Tanıklar gösterdim. Olayın bütün gereksiz detaylarını anlattım. Fotoğrafın arşiv fotoğrafı olduğuna dair belgeleri ortaya koydum.
Fakat buna rağmen… Karşımdaki “acar” gazeteciler, bir türlü ikna olmuyorlardı. Gazeteci şüphesi ve merakıyla soruları ardı ardına yağdırıyorlardı. Araştırmacı gazetecilikle işe başlıyorlar, soruşturmacı gazetecilikle devam ediyorlardı. Etkilendim doğrusu.
İnsan ister istemez düşünüyor: Devlet Bahçeli’nin niyetli olup olmadığı konusunda gösterilen bu müthiş gazetecilik refleksi… Ayakkabı kutuları ortaya saçılırken… Reza arkadaş, çikolata kutusuna dolarları yerleştirirken… Muammer Bey “Senin önüne yatarım Reza” derken… Bin iki yüz elli beş kişinin bir yıllık asgari ücretine bedel kol saati, bakan bileğini süslerken…
…Yoksa bu adamlar açısından… “Hırsızlık yapıp yapmamak” mesele değil de “Niyetli olup olmamak” mı mesele? O zaman açık konuşsunlar. Ramazan sayfalarında falan “oruç tut sıhhat bul/hırsızlık yap zengin ol” falan yazsınlar.
