5 yıl önce 10 Ekim’de halkların emek ve barış mücadelesinde yitirdiğimiz 103 kardeşimiz, yoldaşımız, dostumuz da zamanın ‘ulusal çıkarı’ diye kurgulanmış bir tuzağın içinde koparıldılar aramızdan.
IŞİD’li katillerin 5 Haziran’da, 20 Temmuz’da, 10 Ekim’de patlattıkları bombalar sonrasında, dönemin başbakanı “oylarımız yükseliyor” demişti. Katliamları organize eden ve adım adım izlendikleri sonradan ortaya çıkan bombacı alçaklar için “öfkeli gençler” denilmiş, “Kendilerini patlatmadan nasıl yakalayabilirdik ki?” mealinde açıklamalar yapılmıştı. Ortada bir ‘çıkar’ vardı demek ki! 7 Haziran’da kaybedilen ve “milli irade” ismiyle pazarlanan oy çoğunluğu, 1 Kasım’a doğru böylesine ‘şiddetle’ sağlanmıştı yeniden.
Bir kanlı duraktı 10 Ekim; bıçak keskinliğinde, acımadan, kanırtarak içine sokulduğumuz korku tünelindeki kaoslu yolculukta… Sürüyor hâlâ o yolculuk. Türkiye 10 Ekim 2015’ten bu yana daha yaşanası bir yer olamadı maalesef…
