Yahya Kemal için sarf ettiğim cümle Nazım Hikmet için de doğrudur.
‘Türkçe’nin en büyük şairi kimdir’ sorusunun mümkün olan cevaplarından biri de Nazım Hikmet Ran’dır.
Herkes bu sorunun cevabını kendi meşrebine, kendi mezhebine, kendi ideolojisine göre arar, bulur.
Birisi dese ki ‘En büyük şairimiz Nazım Hikmet’tir,’ itiraz etme ihtiyacı hissetmem.
Doğrudur, bir zaviyeden, en büyük şairimiz Nazım Hikmet’tir.
Politik takıntılarımız böyle sözlerin rahatça, özgürce söylenmesine manidir.
Söylesen ne olur? Sosyeten mi sarsılır?
Eh, biraz sarsılır.
Biz sağcıyız veya solcuyuz veya tabir caizse İslamcıyız.
O zaman, niye başkasının şairine ‘büyük şair’ diyelim?
Mesela, Nazım Hikmet için konuşursak. Bir komünist, neden büyük şair olsun?
Üstelik, memleketten kaçmış. Sonra gelmiş, bir daha kaçmış. Vatandaşlıktan çıkarılmış. Polonya tabiyetine geçmiş.
Böyle birine büyük şair demeyelim. Hatta mümkünse şair bile demeyelim.
İyi de, hırsızın hiç mi kabahati yok?
