Bu nasıl bir dil ve üslup. Metin Feyzioğlu’na, öyle bir törende, yerinden kalkıp çıkışmasının yanı sıra ne hakla ‘sen’ diye ‘tekil şahıs zamiri’ ile hitap ediyor? Tüm ülkeyi babasının çiftliği gibi, ülkenin tüm insanlarını da kendi tebaası gibi görme eğilimindeki bir ‘padişah’ edasının ve psikolojisinin yansıması bu.
Ev sahibinin kendisi olmadığı, kurallarını koymaya hakkı bulunmadığı bir törende, kimin ne kadar konuşması gerektiğini de Cumhurbaşkanı’nın yanında ayağa kalkarak, kendi belirlemeye kalkışıyor. Türkiye’de ‘cumhurbaşkanı’ olmak isteyen kişinin, böyle bir ‘psikoloji’ye sahip olması, ‘öfke kontrolü’ yapamaması; tüm bunlar, çok uyarıcı olmalı. Herkes için. En başta bu ülkenin yurttaşları ve seçmenleri için.
Başa dönersek; ‘Davos’taki drama’dan farkını da daha net görebiliriz bu ‘ikinci kez öfkeyle konferans terk etme vak’ası’nın. Davos sonrasının dış politikada ‘yükselmekte olan Türkiyesi’nin dış politika profili yok bugün. Tersine, Batı’dan üzerine demokrasi ve insan hakları eksiklikleri nedeniyle eleştiri okları yönelmiş, Ortadoğu’da ‘sorunsuz’ komşusu pek kalmamış, etkisi çok sınırlanmış bir Türkiye söz konusu. Aynı Türkiye değil. Davos sonrasının Tayyip Erdoğan’ı da değil. Çünkü, Peres’e dönüp “Siz çocuk öldürmeyi iyi bilirsiniz” demiş olan ‘ahlaki üstünlüğe sahip’ Tayyip Erdoğan yok ortada.
Roboski’de Aralık 2010’da F-16 bombalarıyla 34 çocuk öldürüldükten sonra, olayın üzerine gereği gibi gitmediği, niye gitmediği, yanlış emri verenin Necdet Özel olduğunun ortaya çıkmasıyla anlaşıldığı, Gezi olaylarında öldürülen çocuklara yönelik hiçbir insani tepki vermediği, hatta Berkin Elvan’ın acılı annesini cenazeden bir gün sonra seçim meydanlarında yuhalatmış olduğu için, yok ortada. Tayyip Erdoğan ismiyle ilgili olarak Davos 2009 bir ‘trajedi sahnesi’ idiyse Danıştay toplantısı 2014, kesinlikle bir ‘komedi sahnesi’ydi.
