Demokrasi kılıfında meşruiyet arayan rejimlerde oy kullanmamız İngiliz emperyalizminin 19. yüzyılda Çinlileri afyona alıştırması gibi. Üstelik afyon müptelaları günbegün dozlarını alırken, dört yılda bir gibi belirli fasılalarla uyutulmamız yetiyor. Biz seçmenleri umutla uyuşturuyorlar.
Reklamlarla, şarkılarla, “kaderinin mührü senin elinde” aldatmacasıyla her türlü çığırtkanlığı yapıyorlar. Meşruiyet kılıflarını sürdürebilmeleri için kimi ülkelerde oy kullanmamanın cezası bile var. Gerisi kolay, vatandaşlarını bir bağladılar mı, “benden sonra tufan” anlayışında küresel ısınmayı bile kaale almayan, savaştan kaçınmayan sömürü düzenlerini, dört yılda bir yaptıkları seçimlerle sürdürüyorlar. Adına demokrasi diyorlar. Kapitalizmi, demokrasi sözcüğüne sığınarak pazarlıyorlar.
Mevcut seçim ve siyasi partiler sistemi dünyanın her yerinde miadını doldurdu. Erkeğin aile reisliği binlerce yıl sürdükten sonra tarihin çöplüğüne doğru sürüklenmekte. Sıra toplumsal olgunlaşmamızı sürdürerek bile bile lades dediğimiz lider sultasından da kurtulmamızda. Sıra, her gün yaşatacağımız katılımcı demokraside.
