Konumuz İstanbul ve Ankara. Herkes İstanbul’a bakıyor; Türk siyasetinin altın kurallarındandır: İstanbul’u alan, Türkiye’yi alır. Bu ani ve acısız bir ölümdür. Ama Ankara’yı kaybeden Türkiye’yi kaybeder. Bu acılı bir ölümün başlangıcıdır.
CHP’li Mustafa Sarıgül’ün AK Partili Kadir Topbaş karşısında işi kolay değil. Birincisi Topbaş’ın desteği, Erdoğan’ı rahatsız eden çalışmalara göre AK Parti’den fazla. Zaten bu yüzden seçilirse yanına güçlü bir başkan yardımcısı verip, ilk seçimde onu Meclis’e almayı düşünüyor. Böylece hem dokunulmazlık sağlamış, hem de yeni dönüşümlerle dünya çapında bir rant kaynağına dönüşerek İstanbul’un başına kendisine medyunu şükran birisini getirecek.
Ankara’da Gökçek’in geleneksel seçmeninin büyük kısmını, düzenli işi olmayıp Gökçek sayesinde belediyeden fayda gören, kömür, yiyecek yardımlarına, halk konserlerine müteşekkir, ama çıkarına göre kolayca yön değiştirebilecek örgütsüz kalabalıklar. Ve onlara yön verilmesini bugüne dek sağlamış dar ama örgütlü bir kitle; Fethullah Gülen cemaati.
Belki de o nedenle AK Parti’de herkese farz olan söze başlarken Gülen’e çakma mecburiyetinden bir tek Gökçek muaf. Cemaatçiler bu konuda fazla konuşmuyor ama, ‘Hele bir konuşsun’ kıvamındalar. Kılıçdaroğlu’nun CHP Ankara adayı olarak eski MHP’li Mansur Yavaş’ı göstermesi Gökçek’in kabusu olmuş durumda. Kaderin cilvesine bakın ki, zamanında Necmettin Erbakan da Ankara’yı almak için merkez sağcıların da oy vereceği ülkücü kökenli Gökçek’te gelecek görmüştü.
