Demokratikleşme sürecimizin çok-partili düzene geçişle başlayan serüvenine bir göz atalım. 20. yüzyılın ikinci yarısını, askerî vesayet altında bir tür demokrasiyle geçirdik. Okullarında Cumhuriyet’in kurucu felsefesi doğrultusunda, vatanın ve milletin sahibinin kendileri olduğu konusunda beyinleri yıkanan askerler, dört kez darbe yaparak, darbe girişimlerinde bulunarak demokratik sürecin işleyişine sekte vurdu. Sonuçta askerî müdahalelerin çözdükleri sorunlardan daha büyük sorunlar yarattığı görüldü; demokrasinin iki temel ilkesinden biri olan seçilmiş, temsilî hükümetler eliyle yönetim ilkesini yerleştirmeye doğru hayli yol aldık. Askerî vesayetin anayasa ve yasalarda değilse de, fiilen sona erdiği görüldü. Askerler arasında, oynadığı siyasî rolün TSK’nın saygınlığını sarstığı ve meslekî görevlerini yerine getirmekten alıkoyduğu bilinci yayıldı.
Derken, askerî vesayete son verilmesinde büyük rol oynayan seçilmiş hükümetin, son seçimlerde yüzde 50’ye yakın oy almaktan da cesaretlenerek, demokrasiyi seçime indirgeyen bir otoriterleşmeyi ve yozlaşmayı tırmandırmasına tanık olduk. Son üç yıldır, demokrasinin hukuk devletinin rafa kaldırılmasına, hak ve özgürlüklerin ayaklar altına alınmasına cevaz vermeyeceğini yaşayarak öğreniyoruz. Bu seçimlerde yüzde kaç oy alırsa alsın, Erdoğan ve kliğine yol gözüktü. AKP bile bu Erdoğan’a katlanamaz.
