Yıllardır iktidar olmanın güvencesinden mi, seçim sandıklarında ve bugüne kadar yapılan anketlerde daha yıllarca o koltukta oturacakmış güvencesinden mi bilinmez ancak Başbakan kendini tüm yasaların, anayasanın üzerinde görüyor.
Bir nevi siyasal bir ‘baba’ sendromu ile karşı karşıyayız. Evlatlarını onların iyiliği için hoyratça seven, onların hakkını onlara rağmen savunmak isteyen, ahlaklarını kendi bildiği doğrulardan belirleyen, aslında kendi evlatları için kendini feda eden bir baba figürü duruyor
karşımızda. En azından o, böyle olduğunu düşünüyor!
Demokrasilerde anlaşılması kadar içinden çıkılması da çok zor bir durum.
