Her gelip gittiğinde, Fenerbahçe genelde iki takımlı ligde zaten ikinci oldu. Bunun puanını veya averajını tartışmak komik olur. Ve Galatasaray hep şampiyon oldu.
Ama asıl önemli konu, İsmail Kartal’ın kendi antrenörlük felsefesini oluşturacak prensiplere sahip olmamasıdır. O da Okan Buruk gibi oyuncular üzerinden sonuç almak üzere tüm sorumluluğu sahada oyunculara bırakıyor. Bu sadece idareciliktir. Antrenörlükle ilgisi yoktur.
Haliyle ne bölgesel oyun içinde ne de yarım alan oyunu içinde geçiş oyunlarını sağlayacak yarım alan ve bölgesel taktik kurgusuna sahip olmayan, hücum ve savunma kurgusundaki geçişleri sağlayacak set oyun prensipleri olmayan bir antrenörün sahaya sadece ilk 11’i çıkarmasına dayalı ve oyuncu değiştirmeyle ilgili sorumluluğu bir bütünün tamamı olarak lanse etmek doğru değildir. Futbolda böyle bir anlayış yoktur. Varsa da arabesk bir kurgu olur, ama evrensel ölçekte bunun bir geçerliliği yoktur.
İşte en son maç: Takımın boyunun 40-50 metrede olması, ne savunma setine oturmasına, ne ön baskının sonuç vermesine, ne de pas geçişinin kalitesinin artmasına olanak verir. Her oyuncu topu ayağına aldığı zaman ne yapacağına anlık karar veriyor. Bu hem zaman hem de ciddi bir efor kaybıdır. Rakibi boşa çıkartacak taktiksel bütünlük olmayınca, Greenwood’un şutuna kalıp sonuç beklemekten başka çare kalmaz.
Asensio’nun kulübede oturması, İsmail Kartal’ın mesleki donanımı açısından bir turnusol testiydi.
İsmail Kartal’ın Kerem, İrfan Can, Cengiz, Çağlar ve İsmail ile arası çok iyi olabilir. Bu insani ilişkilerdir. Ama takımda kimin oynayacağı ise başka bir bakış açısına aittir.
Futbolculuk başka, antrenörlük başka işlerdir.
Kulübün bütçesinin 430 milyon Euro’ya ulaştığı, yıllık takım maaş bütçesinin yaklaşık 170 milyon Euro olduğu bir noktada bu popülist tavır Fenerbahçe’ye büyük zarar veriyor. Ve aynı zamanda İsmail Kartal’a zarar vermiyor.
