Ülke dış politikasının alamet-i farikası haline gelen işlere bir bakın: Batılı ortaklarına karşı düşmanlık… Avrupa Komisyonu ve Avrupa Parlamentosu dahil AB’nin kurumlarından gelen uyarılara karşı had bildiren çıkışlar…
Ülkenin diktatörlüğe kayışına ve antidemokratik uygulamalara dikkat çeken uluslararası medya organlarını azar… Suriye’de işi Kaide’yi desteklemeye vardıracak kadar rejim değiştirme takıntısında ısrar… IŞİD gibi örgütler eliyle Rojava’da Kürtleri boğdurma cinliği…
Sünni blok namına Yemen’i yakıp yıkan Suudilerle ortaklık… Körfez namına bu ülkenin en istikrarlı komşusu İran’la mezhep kavgasına girişme… ‘Bana artık yavru muamelesi yapma’ diyen Kuzey Kıbrıs’a şamar… Filistin davasını istismar… Irak’ta mezhep savaşına ortaklık.
Türkiye bütün bunlarla korkunç derecede değersizleştirildi ve öngörülemez ülke haline getirildi.
Hal buyken Davutoğlu hala ‘hinterlandım’ dediği coğrafyalara alıcısı olmayan selamlar gönderiyor.
Dış politikanın sandığa etkilerinin oranını tam olarak bilemiyoruz ama en azından hükümetin IŞİD ile netameli iştigali ve Kobani’de yaralayıcı politikasının sonucu Kürtleri kaybetmek oldu.
