Esas olarak iki ana kanat var aktüel siyasette. Bunlar, doğrularıyla yanlışlarıyla, iki rakip yönetim anlayışını ve iki farklı Türkiye vizyonunu temsil ediyorlar. Bu anlamda da birbirine karşıt iki ayrı gelecek vaat ediyorlar. Erdoğancı otokrasi veya parlamenter demokrasi.
Ama bir de bu ikisinin dışında “üçüncü yol”cular var. Her zaman vardı bunlar. 2002 seçiminde de Uzan’ın “Genç Parti”sine yüzde 7 oranında oy çıkmıştı. Mamafih şimdiki sistemde iktidara gelebilmek için cumhurbaşkanlığı seçiminde yüzde ellinin üzerinde oy almak gerektiği için bunların varlığı bugün çok daha fazla önem ve anlam kazanan bir konu.
***
Ne var ki benzer eğilim kendilerini milliyetçi veya ulusalcı olarak tanımlayan gruplarda da görülüyor. Belli ki “Muharrem İnce’nin hakkı yendi” gerekçesiyle CHP yönetiminden intikam alma arayışına girenler için Erdoğancı otokrasi veya parlamenter demokrasi fark etmiyor.
Diğer yandan, “Bu ülkede gerçek milliyetçilerin de olduğunu gösterelim” diyerek Sinan Oğan’a oy vereceğini açıklayanlar da Cumhur İttifakı ile Millet İttifakı arasında hiçbir fark görmüyorlar. “İkisinin de adayları milliyetçi değil” diye kestirip atıyorlar.
Demek ki otokrasi, kuvvetler ayrılığı, rasyonel yönetim, ehliyet-liyakat, hukukun üstünlüğü gibi konular çok heyecanlandırmıyor bu kesimi de. Bu konuların milliyetçilikle ilgisini kuramıyorlar çünkü.
