Art arda gelen büyük depremlerden sonra nice çocuk ailesiz, evsiz kaldı. Ekranlardaki korkunç görüntüler, kendi yaşıtlarının başına gelenler diğer çocuklarımızı da kim bilir ne kadar sarstı! Onlara deprem felaketini nasıl anlatıyoruz? Korkutmadan, doğal bir afet gibi yaklaşabiliyor muyuz? Kendi yaşıtları ölmüş veya ortada kalmış gerçeğini saklamalı mıyız? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi, televizyon açmayarak, bu konuyu konuşmayarak onları uzak mı tutmalıyız? Çevrelerinde birilerinin yakınları ölmedi mi? Psikologlar ve psikiyatrlar büyük bir ekip halinde deprem bölgesine gitmişler.
Psikolog bir dostum: “Ortada bir gerçek var, bunu çocuklardan saklayamazsın, gerçekle yüzleşmeleri gerek ama televizyon kanalları izleyici psikolojisini hiç düşünmeden, daha çok ‘rating’ yapmak peşinde. Çocuğa anlatırken ‘Bak bu çok büyük bir deprem, sen ne yaşadın, okulda ne dediler, gel birlikte konuşalım, anlat bana’ diye yaklaşmalısınız. Sağlam raporu alındıktan sonra da ‘Bizim binamıza ve senin okuluna sağlam raporu verildi’ diyerek ona güvende olduğunu anlatmalıyız.”
